Jeden z wiekszych osrodków miejskich Dolnego Slaska, polozony nad rzeka Kaczawa. Znany z huty miedzi, fabryki fortepianów i przemyslu elektrotechnicznego. Przed 1000 rokiem istnial tu gród obronny. W poblizu miasta na tzw. Legnickim Polu w 1242 r. rozegrala sie zwycieska bitwa z Tatarami. Od 1248 r. miasto bylo stolica ksiestwa, az do smierci ostatniego ksiecia Jerzego Wilhelma (1675 r.) rezydowali tu Piastowie. W 1945 r. znaczna czesc zabudowy ulegla zniszczeniu. Odbudowano niektóre zabytki. W centrum rynku barokowy ratusz, otoczony tzw. domkami sledziowymi z okolo 1570 r. Wsród kamieniczek rynkowych uwage zwraca dom pod Przepiórczym Koszem z pieknie zdobiona fasada z balkonem. W XIV wiecznym kosciele sw. Piotra i Pawla przebudowanym w XIX w. gotyckie portale i rzezby oraz ambona i sarkofag ksiecia legnickiego Waclawa. Odbudowana dawna szkola parafialna z renesansowym portalem. XIII wieczny zamek przebudowany w stylu renesansowym. Uwage zwraca brama wjazdowa z popiersiami Piastów Legnickich. W kosciele sw. Jana z pierwszej polowy XVIII w., kaplica - mauzoleum ksiazece. W jej barokowym wnetrzu cenna polichromia. Okregowe Muzeum Miedzi w dawnym palacu opatów z XVIII w. Jedna z najstarszych swiatyn miasta jest gotycki, trójnawowy kosciól Najswietszej Marii Panny wraz z dawnym klasztorem Benedyktynek. W sródmiesciu piekny park z licznymi okazami starodrzewu..